පුංචි කිටියා රැවටිලා..........

පුංචි දිනිති උදේම නැගිටලා එයා ළඟ හිනා කටක් පුරවන් ඉන්න අම්මා දිහා බැලුවා. අම්මත් ආදරෙන් දිනිතිගේ ඔළුව අතගාලා දිනිතිව ආදරෙන් සිපගෙන වඩා ගත්තා.

දිනිති තාම මොන්ටිසෝරි යන ගෑණු ළමයෙක්. දිනිති හැමදාම උදේම නැගිටිනවා. එයා කවදාවත් අම්මටයි තාත්තටයි කරදර කලේ නෑ. දිනිති තමා දිනිතිගේ අම්මටයි තාත්තටයි තිබුන වටිනම වස්තුව.

අදත් දිනිති උදේම නැගිටලා අම්මාගේ උරට හේත්තු වෙලා ලස්සන මුතු ඇට දසන් දෙපල පෙන්නලා තාත්තා එක්ක හිනා වෙලා මූණ සෝදන්න ගියා.

දිනිති මූණ සෝදන්න යද්දි කිටියත් දිනිති එක්කම හිනා වෙවී ගියා. කිටියා තමා දිනිතිලගේ ගෙදර ඉන්න පුංචි පූස් පැටියා. එයා තාම පුංචියි.

අම්මා දිනිති‍‍ගේ පුංචි මුතු ඇට වගේ කිරිදත් ටික මදින්න උදව් උනා. මූණත් සොදවලා දිනිතිට මොන්ටිසෝරි යන්න තාත්තා අයන් කරලා තිබුන ඇඳුම ඇන්දුවා. කිටියත් ඒ පස්සෙන්මයි. දිනිති උදේ අම්මා හදලා දීපු කිරි එක්ක බොද්දි කිටියත් අම්මා පීරිසියට දාපු කිරි ටික හනි හනිකට ගුඩුස් ගුඩුස් කියලා බිව්වා.

සුදු දුව අපි යමුද........ දිනිතිගේ තාත්තා ඇහුවා.

යන්න කලින් අම්මා ළඟ දණගහලා දිනිති අම්මට වැන්දා. තාත්තටත් වැන්දා. පුංචි කිටියා මේ ඔක්කොම බලන් උන්නා.

දිනිති අම්මා දීපු වතුර බෝතලෙත් කරේ දාන් තාත්තගේ අතේ එල්ලුනා. දිනිති ඉස්කෝලේ යන්න පොඩ්ඩක්වත් කම්මැලි නෑ. උදේ නැඟිටිද්දි අම්මට කරදර කරන්නෙත් නෑ.

දිනිතිලා එක්ක අම්මත් ගේට්ටුව ළඟට ආවා. ඇයි පුංචි කිටියත් ආවා. ඒත් ඉතින් කිටියා ඉස්‍කෝලේ යන්නෑනේ. ඉතින් අම්මත් එක්ක කිටියා නැවතුනා දිනිතිට ටටා කියන්න. දිනිති අම්මටයි කිටියටයි අත වැනුවා.

ඔන්න ඉතින් දිනිති එදා ඉස්කෝලේ ඇරිලා අම්මා එක්ක ගෙදර ආවා. ඇවිල්ලා මූණ සෝදලා ඇදුම් මාරු කරලා දිනිති කන්න වාඩි උනා. ඒත් අඩුවක්........

කෝ කිටියා....... වටපිට බැලුවා. කිටියා පේන්න නෑ.

හැමදාම දිනිති ඉස්කො‍්ලේ ඇරිලා ඇවිත් දවල්ට කද්දි කිටියත් කනවා. ඒත් අද කිටියා නෑ.

පුංචි කිටියා කෝ කියලා ඉතින් දිනිති අම්මගෙන් ඇහුවා. අම්මත් දිනිති එක්ක කිටියව හොයන්න පටන් ගත්තා.

කිටී කිටී......... පුංචි කීටී...... දිනිතිගේ අම්මා කිටියට කතා කරා. ගේ පුරාම බැලුවා. කිටියා හිටියේ නෑ. ඇයි ඇඳ යට මේස යට හැම තැනම කිටියව හෙව්වා. ඒත් කිටියා හිටියේ නෑ.

කොහෙද මේ කිටියා ගියේ..... දිනිතිගේ අම්මා හිතුවා.

ඔන්න අම්මා දිනිතිත් එක්ක වත්තේ කිටියා හොයන්න ගත්තා. අඹ ගහ උඩත් කිටියා නෑ. පුංචි පඳුර යටත් කිටියා නෑ. දිනිතිට දුක හිතුනා. දිනිති අඬන්න ගත්තා.

ඒත් ඉතින් කිටියා නෑනේ........ අම්මා දිනිතිවත් වඩාගෙන වත්ත පුරාම කිටියව හොයනවා. කිටියා නෑ. පාරට ගිහින්ද බැලුවා ඒත් නෑ.

දිනිතිගේ අම්මා දිනිතිවත් එක්කන් කාලා ගිහින් හොයමු කියලා ආවා. දිනිතිගේ පුංචි තාරුකා වගේ ඇස් වලින් මුතු ඇට වගේ කඳුළු බිංදු වැටෙනවා.

අනේ කිටියා කොහේ ගිහින්ද....... දිනිති අම්මා කවපු බත් කටවල් දෙකමයි කෑවේ. අම්මටත් දුකයි.

දිනිති වෙනදා වගේ සෙල්ලම් පෙට්ටියෙන් බඩු අරන් සෙල්ලම් කලෙත් නැහැ. කිටියා එනකම් මග බලන් හිටියා. අම්මා දිනිතිට කිරි එකකුත් හදලා දුන්නා. ඒත් කොහොමද බොන්නේ........ කිරි ඉල්ල ඉල්ල වටේ කැරකෙන කිටියා නෑනේ.
ඉතින් දිනිති කිරි එකත් ඉතුරු කලා.

දිනිතිගේ තාත්තා ගෙදර ආපු ගමන් අම්මා ගිහින් තාත්තට විස්තරේ කිව්වා. තාත්තත් කිටියව හෙව්වා. වහල උඩත් බැලුවා. එහා ගෙදර අක්කගෙනුත් ඇහුවා. ඒත් කිටියා නෑනේ. ඉතින් තාත්තාත් හවස ඇඟ සෝදන් දිනිතිත් තුරුළු කරන් වාඩි උනා.
දිනිතිට සෙල්ලම් බඩු පෙට්ටියෙන් සද්දයක් ඇහුනා....

දිනිති දුවලා දුවලා සෙල්ලම් බඩු පෙට්ටිය ළඟට ගියා.

හරි පුදුමයි මෙන්න අපේ කිටියා......... දිනිති හයියෙන් කෑ ගැහුවා. අම්මයි තාත්තයි දුවගෙන ආවා.

කිටියා මොකද මේකේ කරේ...... අම්මත් ඇහුවා.

තාත්තා හිනා වෙවී කිටියව එළියට ගත්තා. කිටී දිනිතිගේ සෙල්ලම් මීයව බදාගෙන හිටියා. හැමෝටම වුන දේ තේරුනා.

කිටියා සෙල්ලම් මීයට රැවටිලා. එයා ගන්න ගිහින් පෙට්ටියට වැටිලා. තාත්තා හිනා වෙවී කිව්වා. සෙල්ලම් මීයා බදන් ඉන්න කිටියා දිහා බලලා තුන් දෙනාම හයියෙන් හිනා වුනා...... කිටියත් ලැජ්ජාවෙන් දිනිතිලා දිහා බැලුවා.



සැ:යු :- ප්‍රථම කතාව ඕන්............ හරි නෑ නෑ වගේ.... කෝමද මංදා........